Turnhout - FC, het debuut van Jeroen Schoukens!

Zaterdag mocht de pas achttienjarige Jeroen Schoukens met een invalbeurt zijn debuut maken in het eerste elftal van FC. Een beloning voor zijn sterke prestaties bij de U19 en de beloften. 

Veel FC-supporters  zullen zaterdag raar opgekeken hebben toen ze je naam op het wedstrijdblad zagen staan, kan je jezelf even voorstellen?
Ik ben Jeroen Schoukens en sinds vrijdag 18  jaar, mijn oproeping voor het wedstrijd tegen United was dus een mooi verjaardagscadeau! Ik woon te Idegem bij mijn ouders, Alain en Kathleen, en zus Kim, ben 1m83 groot en weeg 73kg. Ik volg mijn laatste jaar Elektro mechanica aan het PTI te Ninove. Vanaf mijn vijfde was ik aangesloten bij KVK Ninove, sinds ik 7 jaar was werd ik jaarlijks door Jonny Van Den Broeck gecontacteerd om me bij Dender aan te sluiten en op mijn 14^de heb ik de stap naar Denderleeuw gezet. Ik speel dus nu al vier jaar bij Dender en heb er dan ook al heel wat meegemaakt, één van de mooiste momenten - buiten mijn debuut van zaterdag - was het kampioenenjaar bij de U16 in eerste Nationale. Toen scoorde ik in de eerste competitiewedstrijd op Gent zelfs 4 doelpunten!
 
Als jonge gast moet je nu branden van ambitie, hoe ver reiken jouw persoonlijke ambities?
Al van bij de duiveltjes speel ik in de spits, dit is de plaats in de ploeg waarop ik het liefste speel en waar ik ook jaarlijks de nodige doelpunten maak. Mijn ambities zijn om ooit nog eens met een eerste elftal in de hoogste voetbalklasse te spelen en dit het liefst van al met FC Dender. Voor dit jaar hoop ik nog dikwijls te mogen meetrainen met de A-kern en er zo nog veel te kunnen leren van de coaches en spelers.

Was je verwonderd dat je plots opgeroepen werd om mee te trainen met het eerste elftal, laat staan dat je wist dat je op het “blad” ging staan tegen Turnhout?
Natuurlijk was ik verrast toen ik te horen kreeg dat ik de trainingen mocht meemaken met de A-kern. Ik denk dat ik dit te danken heb aan mijn inzet en gedrevenheid, dit zowel op training  als tijdens de wedstrijden zelf en natuurlijk ook nog omdat ik regelmatig mijn goaltje meepik. Mijn eerste invalbeurt was als een droom voor mij. Het liefst had ik dit uiteraard afgesloten met een overwinning voor FC maar dat komt nog wel. Ik werd er als jonge gast goed opgevangen door de groep en zo voel je je het snelst op je gemak. De trainer heeft mij veel zelfvertrouwen gegeven. Wat de coach voor mij gedaan heeft door mij bij een gelijke stand toch nog te laten invallen vond ik geweldig.
Dit jaar speelde ik de meeste wedstrijden bij de U19, we staan momenteel op de eerste plaats in het klassement en mogen dan ook zeggen dat we een goed team hebben maar wat mij het meeste opviel was het verschil qua snelheid van uitvoering... dat is immens groot. In de wedstrijden van het eerste elftal gaat het er ook veel virieler aan toe, daar zal eveneens nog moeten aan gewerkt worden. Ook de reacties op mijn eerste oproeping waren positief, mijn vrienden uit de jeugdreeksen wensten me proficiat en dat gaf me een extra goed gevoel om er volop voor te gaan. Aangezien er heel wat talent zit in ons team zullen de anderen nu ook wel kansen krijgen om met de A-kern mee te trainen.
 
Graag zou ik langs deze weg nog iedereen willen bedanken die er voor gezorgd heeft dat ik dit allemaal mag en kan beleven. Vooral mijn ouders wil ik danken voor alles wat ze voor al gedaan hebben, ze hebben er veel moeten voor opofferen om mij constant weg te brengen naar de voetbalterreinen in Denderleeuw en natuurlijk ook om steeds voor mij te supporteren. Ook wil ik mijn vriendin Tari bedanken voor haar steun en dat ze altijd in mij blijft geloven. En natuurlijk ook geheel mijn familie die met me meeleeft en komt supporteren, mijn trainers die me dit allemaal hebben aangeleerd  en iedereen die mij steunt.